Lilisanin na ang kinagisnang tahanan

Di ko alam kung dapat ba akong maging masaya kasi natupad na ng papa ko na magkaroon siya ng baging bahay o hindi. Lumaki ako na doon ako nakatira,oo,malapit lang naman yung dati naming bahay sa bago ngayon,kaso, andami kasing memories sa bahay na yun e. Dun kami lumaking magkakapatid. Witness yung bahay na yun sa pagunlad ni papa atng iba pa naming kamaganak. Dun namatay si lolo at si lola. Dun kame naglaro ng mga kaibigan ko nung bata pa ako. Dun kame nAgaaway ng mga kapatid ko. Dun kame nagsasamang pamilya kapag pasko,araw ng mga patay at kung may special gatherings. Saksi yung bahay na yun sa kalungkutan ko. Sa lahat ng nararamdaman nameng magkakapatid na hindi alam ng mga magulang namen, madame kameng nagawa sa bahay na yun, maraming aral na natutunan. Pero ngayon,lilisanin na namen, wal naman kaming magagawa. Ang hirap kasi, sa iabng place ka na gigising, na everytime na uuwi kame, iba na ang uuwian nameng bahay. Kung may puso lang yung bahay, sigurado at iiyak yun.mahirap pero kailangan:(

he'll be 12 hours away

so Jon texted me. I think It was a gm or something, pero I replied na din kasi he texts seldom nalang. So like almost all texts, he ask if How am I, and so on. Then he asked pa nga if I have a boyfriend na daw, I said, wala pa, which is wala naman talaga :) then ayun, bigla nalang niyang sinabi na,lilipat na daw siya next year 1st sem, I asked where and why. They are going back to ilocos na daw because no one will look after them because his mom and dad are OFWs or they are working abroad.

It's a sign na, right? That we can't be together anymore, that maybe, our last meeting will be on the 30th of December, our grand alumni homecoming. It's a precaution that I should stop hoping that we will still be together in the near future. aw:(